Księżniczkowy zawrót głowy

      Jak księżniczki, to od razu wszystkie naraz, chociaż każda z nich miała te swoje pięć minut. Zaczęło się chyba od Arielki albo Belli. Przerobiliśmy książeczki, filmy, gry, kolorowanki i lalki. Były akcesoria z księżniczkami i suknie a la księżniczki. Każdy z domowników był chociaż raz Księciem, Bestią czy Złą Macochą. Główną bohaterką z oczywistych względów być nie mogliśmy. Wszyscy wiedzą, że księżniczka jest tylko jedna, więc ta rola była obsadzona z góry :)
      Każda szanująca się księżniczka, prócz sukni, biżuterii i różnych, sobie tylko znanych z właściwości przedmiotów, musi posiadać kufer, w którym pomieści cały ten majdan. Idąc tym tropem powstała skrzynia w kolorze bliskim sercu każdej małej dziewczynki. Została wykonana metodą decoupage i sygnowana imieniem właścicielki. Z racji tego, że była ona prezentem z okazji trzecich urodzin, wypełniłam ją tematycznie powiązanymi gadżetami. Na szczęście udało mi się jeszcze wstrzelić w gorący księżniczkowy okres, nim ten uleciał w niebyt, zwalniając miejsce fenomenowi lalki Barbie.

Hello, I am Dora

    Dora podbiła serce Ali, na tyle skutecznie, że stała się jej najbliższą przyjaciółką. Ala miała wówczas dwa lata i jej wielkim marzeniem było posiadanie takiej lalki.  Początkowo chciałam jej tę Dorę po prostu kupić. Natykałam się jednak albo na "interaktywne" robocopy z twardego plastiku, albo na miękkie maszkarony, którymi łatwiej nastraszyć niż utulić dwulatkę.Wzięłam się więc sama do roboty.

    W myśl zasady, że liczą się intencje, a nie wartość prezentu, pierwszą Dorę Ala dostała  na swoje drugie urodziny. Lalka miała formę płaskiej przytulanki  (ok. 15-20cm)  i wykonana była z grubego filcu  łączonego klejem do tkanin. Niestety nie zachowała się żadna z jej fotografii :) 

     Filcowa Dora ciągana była wszędzie, począwszy od żłobka, przez place zabaw, na Kościele kończąc. Zyskała tym samym ogromną popularność wśród okolicznych maluchów. Na fali tego powszechnego zainteresowania powstała jej większa siostra, dodatkowo wzbogacona o słynny Backpack i Mapę. W tym wypadku zaszalałam już z materiałami, używając filcu jedynie przy wykończeniu. 

Dora miała swoje pięć minut, lecz już wkrótce musiałą ustąpić pola innym bohaterom masowej, dziecięcej wyobraźni.Ala odkryła Księżniczki Disneya.

O tym, że dzieci dorastają

 Alicja-moja siostrzenica, skończyła w czerwcu cztery lata. Przez ten czas przeżyliśmy przynajmniej trzy jej wielkie fascynacje. Każda z nich owocowała jakimś moim "manualnym" wybrykiem. I o tym właśnie będą kolejne trzy posty. 

Emerald

Dzisiejszy post sponsorują dwie moje wielkie pasje-literatura i sztuka. To one dostarczają mi zawsze najwięcej inspiracji.
Ponad trzy lata temu oszalałam na punkcie szmaragdowego. Oczywiście ze świecą mogłam szukać czegokolwiek w tym kolorze. (dopiero kolejne sezony przyniosły bum na ten odcień zieleni - w tym temacie okazałam się modową wyrocznią ;) ) A ja tak pragnęłam wówczas zabłysnąć szmaragdowym blaskiem!
Nie była to zwykła zachcianka. Pragnienie to, dojrzewało we mnie przez lata, będąc efektem dwóch silnych zauroczeń.
Zauroczenie pierwsze: jeszcze w podstawówce przeczytałam 'Cień dłuższego ramienia' Haliny Popławskiej. Książka wywarła na mnie ogromne wrażenie. Nie mniej, zaintrygowała mnie postać Klary-dziewczyny o demonicznych czarnych oczach, której 'szczególnie w zielonym było do twarzy'.
Jej obraz, który stworzyłam sobie w głowie wlókł się za mną przez lata, aż natknął się na pewnego rodzaju wizualizację...
Zauroczenie drugie: ...obraz 'Emerald' Alfonsa Muchy. Dla mnie zjawiskowy. To ucieleśnienie tajemnicy, egzotyki i mistyczności. Kwintesencja ukochanego przeze mnie przełomu wieku XIX i XX.
Te konfrontacje literacko-malarskie zaowocowały kilka lat później zrobieniem szmaragdowych kolczyków które, choć brzmi to może zabawnie, są spełnieniem jakiegoś mojego odwiecznego marzenia.

Kolejna odsłona kulek

Tym razem w wydaniu turkusowym. Luksusowe, lekko egzotyczne, będące wspomnieniem lata. Sprawiają, że nawet zwykły strój zyskuje na charakterze. I przyciągają wzrok, także do błękitnych oczu Właścicielki.

Pagony na nowo

Wychodzę z założenia, że jeśli coś mi się podoba,  a istnieje cień szansy, że można to wykonać ręcznie - należy podjąć wyzwanie. Ta bluzka to dowód, że nawet śniadaniówka (tu: telewizja śniadaniowa) może być źródłem inspiracji. W jednym z odcinków prowadząca wystąpiła w czymś podobnym.  Wystarczył zwykły podkoszulek, ozdobna taśma z pasmanterii i trochę wolnego czasu, by zaraz potem cieszyć się nowym ciuchem. Hand made rulez :)

Ręka w rękę

Niewielkie a cieszą. Każda z nich to prezent dla jednej z czterech wyjątkowych kobiet.