Sztuka użytkowa

Był czas, kiedy szczególnie bawiło mnie malowanie na szkle. Niestety tamtym farbom daleko było do dzisiejszych, dlatego obecnie patrzę na te prace z przymrużeniem oka. Mimo wszystko będzie to moja spuścizna, więc uważam, że warto je pokazać :)

Torcik

Bardzo się cieszę, jeżeli wśród Was są osoby, które podczas ogladania urodzinowej sesji fotograficznej mojej córki (do wglądu dzięki uprzejmości Facebooka) zwróciły uwagę na tort.
Pod wszystkimi pochlebnymi opiniami, powinnam oczywiście napisać skromnie, że to pikuś, że każdy może taki tort zrobić i że zajmuje to dosłownie chwilę. Niestety prawda okazała się zupełnie inna i tym samym przyłożyła mi solidnie z liścia. Ambitnie postanowiłam zrobić wszystko osobiście. Po pierwsze-biszkopt, po drugie-masa, po trzecie-lukier, po czwarte- dekoracja.
O ile, dzięki niezawodnemu przepisowi mojej mamy na biszkopt i masę, ta część okazała się stosunkowo prosta (nie łączyć z określeniem 'mniej pracochłonna'), to już wyrabianie lukru, sposób jego nakładania na tort i końcowa dekoracja, nieco podcieły mi skrzydła.
Od początku zmyliła mnie łatwość w wykonaniu masy lukrowej (wiecie: woda,glukoza, cukier puder i żelatyna) i moja lekko naiwna wiara we własne możliwości. No że 'jak to, ja nie potrafię?'. A potem było tylko gorzej: bo masa mało plastyczna, bo wysycha zbyt szybko i kruszeje, bo się rwie przy naciaganiu. Mój Mąż, aby mnie pocieszyć i podbudować moje nagle nadwątlone ego stwierdził, że za drugim razem z pewnością pójdzie mi lepiej. Po czym, szybko się zreflektował, że przecież niczego nie robię dwa razy. Zwłaszcza, jeśli stracę do tego zapadł, a w tym wypadku, zdecydowanie byłam na dobrej drodze.
No i jeszcze czas, który na to poświęciłam. Nic tylko mieszanie, wyrabianie, lepienie, cięcie i klejenie. Kilka solidnych godzin dziubania.
Reasumując: nie wszystko jest tak proste, jak się wydaje, no i należy docenić cukierniczy fach.
Poniżej, po wielu trudach wreszcie gotowy czekoladowo-waniliowy tort z konfiturą i wiśniami (dla tych, co jedli 'tak, tak, to wszystko tam było').

I tak na okrągło...

Ceramiczne kulki to jeden z moich ulubionych materiałów do tworzenia biżuterii. Kupuję je w pasmanterii na Karmelickiej, gdzie sprowadza je miły Pan. Wybór ich kolorów i faktur jest nieograniczony. Nie ma też dwóch identyczntych koralików, co czyni każdy naszyjnik jedynym i wyjątkowym.
Ten konkretny naszyjnik, to prezent dla mojej Przyjaciółki Sylwii, która według mnie, najpiękniej wygląda w zieleni. Stąd też moje, być może zbyt obsesyjne, obdarowywanie jej zielona biżuterią. Nawet nie wiem, czy pytałam, jak ona się czuje w tym kolorze? Widocznie egoistycznie założyłam, że skoro mnie się podoba, spodoba się i innym. Myślę jednak, że nasi wspólni Znajomi nie omieszkają dorzucić kilku słów w tym temacie. Kochani, pytanie na dzisiaj brzmi: Czy Sylwii pasuje zielony kolor, czy może od kilku lat popełniam jakieś estetyczne morderstwo? A może sama Sylwia zabierze w dyskusji głos?

Barbie Piosenkarka

Kiedyś Rodzice wspinali się na wyżyny swych artystycznych umiejętności tworząc przebrania karnawałowe dla swych pociech. W przedszkolu obie z moją Siostrą dumnie prezentowałyśmy takie dzieło. Byłyśmy większą i mniejszą Śnieżynką. Do tej pory jestem pełna podziwu dla inwencji twórczej mojej Mamusi, dzięki której stworzona została opaska ze sreberka ozdobiona wijącymi się wokół głowy kuleczkami waty imitującymi śnieżki. Jak dla mnie - super. Doszukałam się tam inspiracji starodawnymi nakryciami głowy kobiet z arystokracji, a jednocześnie moja Mama okazała się swoistego rodzaju trendsetterką - podobne cuda zaczęły się pojawiać potem na wybiegach i wśród kostiumów filmowych.
Dlaczego o tym piszę? O tempora, o mores chciałoby się zakrzyknąć. Wszystko tak prędko się zmienia. Gdybyście widzieli, jakie teraz kostiumy pragną mieć dzieci. Grzybka, zajączka, czy innego jeszcze przedstawiciela fauny tudzież flory już nie uświadczysz. Czasem jeszcze pojawi się księżniczka lub pirat, chociaż to już zazwyczaj jakiś twór jackosparrowowopodobny.
I tu właśnie dochodzimy do clou. Bo to przecież nie może być taka postać no name. Jeśli Czarodziej, to Harry Potter, jeśli Wróżka, to któraś z Winx, Cyganka - Esmeralda, Indianka - Pocahontas, no Batman, Spiderman - wiadomo, ale to w końcu klasyka. Podobnie z księżniczkami. Począwszy od klasycznej (Kopciuszek, Śnieżka, Śpiąca Królewna), przez bardziej popularną pokroju Fiony czy Roszpunki, aż po taką top star ( lub może pop star !?), czyli właśnie Barbie Księżniczkę Tori zamieniającą się rolą z Babie Piosenkarką Keirą, czyli taki Książe i żebrak dla współczesnych dzieci.
Więc Alicja chciała zostać Keirą. I została. Bluzeczka ze spódniczką, peruka i mikrofon załatwiły sprawę.
Jeśli nie macie na co dzień do czynienia z czteroletnią pannicą, a  i hobbistycznie nie zajmujecie się psychiką małych dziewczynek, nawet nie starajcie się zrozumieć tego, co napisałam powyżej. Nie polecam. Bardziej skomplikowane są jedynie charaktery kucyków Pony i imiona potworów z Monster High.
Niestety wygląda na to, że w tym roku sprawa kostiumu już została przesądzona. Idolką Alicji jest obecnie Clawdeen Wolf. Macki Monster High dosięgły naszej rodziny.  

Księżniczkowy zawrót głowy

      Jak księżniczki, to od razu wszystkie naraz, chociaż każda z nich miała te swoje pięć minut. Zaczęło się chyba od Arielki albo Belli. Przerobiliśmy książeczki, filmy, gry, kolorowanki i lalki. Były akcesoria z księżniczkami i suknie a la księżniczki. Każdy z domowników był chociaż raz Księciem, Bestią czy Złą Macochą. Główną bohaterką z oczywistych względów być nie mogliśmy. Wszyscy wiedzą, że księżniczka jest tylko jedna, więc ta rola była obsadzona z góry :)
      Każda szanująca się księżniczka, prócz sukni, biżuterii i różnych, sobie tylko znanych z właściwości przedmiotów, musi posiadać kufer, w którym pomieści cały ten majdan. Idąc tym tropem powstała skrzynia w kolorze bliskim sercu każdej małej dziewczynki. Została wykonana metodą decoupage i sygnowana imieniem właścicielki. Z racji tego, że była ona prezentem z okazji trzecich urodzin, wypełniłam ją tematycznie powiązanymi gadżetami. Na szczęście udało mi się jeszcze wstrzelić w gorący księżniczkowy okres, nim ten uleciał w niebyt, zwalniając miejsce fenomenowi lalki Barbie.

Hello, I am Dora

    Dora podbiła serce Ali, na tyle skutecznie, że stała się jej najbliższą przyjaciółką. Ala miała wówczas dwa lata i jej wielkim marzeniem było posiadanie takiej lalki.  Początkowo chciałam jej tę Dorę po prostu kupić. Natykałam się jednak albo na "interaktywne" robocopy z twardego plastiku, albo na miękkie maszkarony, którymi łatwiej nastraszyć niż utulić dwulatkę.Wzięłam się więc sama do roboty.

    W myśl zasady, że liczą się intencje, a nie wartość prezentu, pierwszą Dorę Ala dostała  na swoje drugie urodziny. Lalka miała formę płaskiej przytulanki  (ok. 15-20cm)  i wykonana była z grubego filcu  łączonego klejem do tkanin. Niestety nie zachowała się żadna z jej fotografii :) 

     Filcowa Dora ciągana była wszędzie, począwszy od żłobka, przez place zabaw, na Kościele kończąc. Zyskała tym samym ogromną popularność wśród okolicznych maluchów. Na fali tego powszechnego zainteresowania powstała jej większa siostra, dodatkowo wzbogacona o słynny Backpack i Mapę. W tym wypadku zaszalałam już z materiałami, używając filcu jedynie przy wykończeniu. 

Dora miała swoje pięć minut, lecz już wkrótce musiałą ustąpić pola innym bohaterom masowej, dziecięcej wyobraźni.Ala odkryła Księżniczki Disneya.

O tym, że dzieci dorastają

 Alicja-moja siostrzenica, skończyła w czerwcu cztery lata. Przez ten czas przeżyliśmy przynajmniej trzy jej wielkie fascynacje. Każda z nich owocowała jakimś moim "manualnym" wybrykiem. I o tym właśnie będą kolejne trzy posty.