Jeszcze w duchu Świąt

Moje mieszkanie od dwóch lat przybiera na Święta te same szaty. Jestem w tym konsekwentna i już. Kilka pierwszych, wspólnych z Moim Mężem sezonów zimowych  upływało od znakiem żywych choinek, bez których On nie wyobrażał sobie Świąt. Ja byłam bardziej liberalna w tej kwestii. Pierwsza choinka, którą pamiętam z dzieciństwa była raczej rachityczna*, stąd każde kolejne drzewko było już dla mnie mistrzostwem świata w dziedzinie sztucznych choinek.

Trzy lata temu moje serce całkowicie zdobył pomysł osadzenia sztucznego drzewka na pniu umieszczonym w donicy. Ze względów cenowych odpadła opcja jego zakupu w sklepie. Szczęśliwie krakowska giełda kwiatowa oferuje szeroki wybór w rozsądnych cenach,wymagając w zamian jedynie pobudki w weekend o wściekle wczesnej porze. Na takie poświęcenie byłam jednak gotowa. Jednocześnie zaopatrzyłam się tam w większość choinkowych ozdób, które są często o kilkanaście procent tańsze niż w sklepach.  Starczyło tego nie tyko na choinkę, ale i na udekorowanie okien, o czym wcześniej nawet nie myślałam.

*Określenie to doskonale oddaje naturę wspomnianego przedmiotu. Lekko krzywawe, chude i długie jak ja w okresie dojrzewania :) W wersji dla ludzi z bardziej wybujałą wyobraźnią i skrzywionym spojrzeniem na świat można by go opisać jako "choinkowego patyczaka"

Reaktywacja

Nie będę rozwodzić się nad tym co robiłam i dlaczego nie pisałam, tylko od razu przejdę do rzeczy. Wracam i odświeżam bloga.

Na początek pojawi się kilka pomysłów dotyczących urządzania mieszkania. Mam teraz trochę wolnego czasu dlatego nadrabiam zaległości w tej dziedzinie.

Moje mieszkanie ma ok. 58 m2, więc wolna przestrzeń o działań twórczych powoli się kurczy, ku nieukrywanej radości Mojego Męża. W naszym teamie pełni on zazwyczaj rolę, co tu ukrywać, raczej konstruktorsko-budowlaną, stąd każdy mój kolejny pomysł przyjmuje raczej z rezerwą. Zresztą zobaczcie sami...

Tyko spójrzcie: prawdziwa z niej perła!

Czasami nachodzą mnie myśli luksusowe. I nie chodzi tu wcale o markowe produkty. Nawiedzają mnie myśli o eleganckich tkaninach i szlachetnych kamieniach. Marzą mi się jedwabie, kaszmiry, perły, kryształy i futra. Słowem - lata dwudzieste, kochanie, jakby to powiedział mój Mąż. Czując ową palącą potrzebę wymyślam przedmioty, które mogłyby ją zaspokoić. W ten oto niechytry sposób, w mojej szafie pojawiła się piękna futrzana czapka z lisa wyżebrana u mojej Mamusi, szary wełniany płaszcz o kroju szlafrokowym (podobno niezwykle modny w ubiegłym sezonie-ja tam mam zamiar nosić go jeszcze przynajmniej przez trzy), jedwabna bluzka i perły, prezentowane poniżej.

Forma naszyjnika, którą tutaj zastosowałam jest mi najbliższa. Według mnie czyni go niezwykle uniwersalnym. Naszyjnik można nosić tradycyjnie, jako kilka luźnych sznurów lub skręcić, uzyskując równie oryginalną ozdobę. Ostatnio zaczęłam wykorzystywać go także jako bransoletę. Jego niewątpliwą zaletą jest kolorystyka, pasująca właściwie do wszystkiego oraz dość prosta forma, dzięki której nie dominuje, a podkreśla strój.

Do zrobienia naszyjnika wykorzystałam zakupione w nieistniejącym już sklepie Dalis prawdziwe hodowlane perły oraz czarne (Jet) kryształki Svarowskiego typu bicone (kupione w www.pearl-beauty.pl ). Aby naszyjnik wyglądał efektownie należy złożyć go z ok. 5-7 sznurów. Zainteresowanym polecam zakupienie dwóch pełnych sznurów w kolorze bladego różu lub ecru, które będą stanowić bazę, oraz kilku opakowań kolorowych pereł (zazwyczaj pakowane po 10 szt.). Kryształki można kupić w paczce po 100 szt.

Koszt materiałów do zrobienia takiego naszyjnika to ok. 100 zł. W moim wypadku było jednak warto. Zapewniam Was, że za każdym razem, kiedy zakładam te perły, a ich chłodna powierzchnia dotyka mojego ciała, czuję się naprawdę wyjątkowo. Ot i odrobina luksusu na co dzień. 

...tym razem ktoś inny leci sobie w kulki

Zdjęcie podłej jakości, ale robione w ostatniej chwili, kiedy to wieczorową porą, przy mdłym świetle latarni, siedząc w samochodzie przypomniałam sobie, że nie było sesji. A naszyjnik miał być w moich rękach jeszcze tylko parę chwil. Musicie mi wierzyć na słowo, że jest mleczno-turkusowy.
Katarzyno S.- właścicielko naszyjnika! Jeśli zabłąkałaś się na tego bloga (pozwól jednak wierzyć, że celowo bywasz tu czasem) i czytasz te słowa pamiętaj, jeśli nie odezwiesz się po Euro schluss z naszą przyjaźnią :) Czasami muszę być stanowcza.

Lecę sobie w kulki

Większość rzeczy, które robię, pojawia się zazwyczaj z jednego z dwóch powodów:

a) albo nie mogę nigdzie znaleźć czegoś podobnego,

b) albo koszt tych przedmiotów, przyprawia mnie o zawrót głowy.

Zakup takiego naszyjnika w jego regularnej cenie jest dla mnie niezrozumiały. Chociaż z drugiej strony, jego sprzedaż za taką kwotę jest już dużo bardziej uzasadniona :) 

Jeżeli pokusić się o zrobienie takiego cacka, to jest to w zasadzie godzinka roboty i zupełnie przyzwoita kwota na materiały, a efekt jak zapewnia obdarowana, wart podziwu. Niech się nosi na zdrowie.

Często okazuje się, że to, co miało dobre zastosowanie poprzednio, niekoniecznie musi sprawdzić się w każdej kolejnej sytuacji. Żyłka, zazwyczaj niezawodna, zrywała się trzy razy, pomimo iż za każdym razem było jej dwa razy więcej! Potem wykorzystałam jeszcze podwójną nitkę nylonową, poczwórną nitkę nylonową oraz poczwórną do kwadratu. Na koniec, w akcie desperacji przełożyłam wszystko na sznurek woskowany. 

Z ostatniej chwili: informuję, że piąta wersja naszyjnika wytrzymuje eksploatację.  

Niezamknięta sprawa

Kilka dni temu prezentowałam dwie szkatułki. W tym poście chciałabym przedstawić etapy powstawania skrzyneczki Emilki. Pojawi się również niebieska szkatułka, która kilka lat temu powędrowała do Kasi. Wzory, które często stosuję na dekorowanych powierzchniach to rezultat fascynacji secesją, o której wspominałam w poprzednim poście.

Natrętny jak Mucha

W czasach, kiedy to na maturę nie wystarczało jedynie przygotować okraszonej planszami pracy, a w zamian wymagano przeczytania chociażby kilkunastu lektur. Kiedy podręczniki wyglądały jak książki, a nie współczesne czasopisma dla młodzieży. Kiedy to bez trudu można było odróżnić nauczycielkę od uczennicy, a ja sama byłam jakieś 6 kg lżejsza - poznałam Alfonsa Muchę. Spotkanie wydawać by się mogło prozaiczne. Ot otworzyłam, podręcznik do języka polskiego, a tam była mała, czarno-biała reprodukcja Szmaragdu. 

Nigdzie jeszcze nie można było kupić kubka, tudzież talerzyka zamalowanego kobietami Muchy, a obrazki ściągane z Internetu mieściły mi się na dyskietce jedynie w ilościach sztuk pięć. Mimo to moja miłość kwitła., czego wyrazem były poniższe próby odbijania chociażby światełka Mistrza.
Po latach, jak w każdym związku temperatura uczuć nieco spadła, mimo to przyjaźń i przywiązanie zostało. 
Kilkanaście jego prac, zwłaszcza plakatów, można było w 2006 roku zobaczyć w Krakowie w Kamienicy Szołayskich. Dwa lata temu będąc w Pradze odwiedziłam Muzeum Muchy. W sercu kolejny raz piknęło i nie odmówiłam sobie zakupu dwóch zakładek m.in. z Luną. Stara miłość nie rdzewieje, a sentyment pozostaje.

Poniżej zestawienie prac Alfonsa Muchy i moich, będących czasem dość swobodnymi wariacjami.

Alfons Mucha Szmaragd, z cyklu Kamienie szlachetne, 1900

  Alfons Mucha  Job, 1885

  Alfons Mucha Lato, z cyklu Pory roku, 1896

Alfons Mucha Taniec, z cyklu Sztuki, 1898
Alfons Mucha Zmierzch, 1899